خاک پنداشت که خدا شده است و خدا را به فراموشی سپرد…

خدای که آتش را در اختیار حیوانی وحشی و درنده خو قرار داد تا آدم آدم شود ..اشرف مخلوقات شود و خداوند به خود بالید که چه آفریده است ..آفریده ای که خود می آفریند ..!

آتش این ودیعهی الهی که از عرش کبریایی خارج شد و خاک را خالق کرد آری خاک خدا شده است و خدا نابود شده است…خدا نابود شده است در دل خاک ولی هست ..هست خدای که هنرمندانه به تصویر کشیده بوم هستی را . چه زیبا پیوند داده آسمان را به زمین و زمین را به آسمان و هر دو را در هم آمیخته ..همه در خدمت خاک باشند و برای خاک و همچنان خدا در دل خاک نابود است و آتش زبان خاک است و به خاک جان میبخشد … خاک خدا شده است و آتش خدا پرست و این خدا نمیداند و نمیخواهد بداند همانگونه که بر خاک شد در خاک میشود و سرود هستی همچنان ادامه دارد و هنر ادامه ی کار خدا است….

میگویند زندگی دو روز است دو روز طولانی… دو روز کوتاه و گاهی این دو روز به مراد ما راه نمیرود و سرنوشت این فرزند نا خلف زندگی چه بازیها با ما میکند..ما را به سطوح می آورد …لعنت بر عالم میکنیم …ناله بر همه چیز ، شکایت میکنیم از هر دری که چرا من …چرا من؟؟؟

نمیدانیم از مشکلات دیگران شاید آنها هم مشکلاتی دارند …نه ما را چه به کار دیگران مشکلات خودمان کم است؟؟

آدمی این است انسان نمیشود  این دو روز هم میگذرد چه به میل ما بچرخد چه نچرخد همه میرویم و جز یادی نمیماند ز جای شاید آن یاد هم نماند….

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت       دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

هان مشو نومید چون  واقف نئی از سر غیب       باشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخور

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی بر کند       چون تو را نوحست کشتی بان غم مخور

تو دنیای پریشان و آشفته ی که ما توش زندگی میکنیم آدم بودن سخته چه برسه به انسان شدن ولی گاهی اوغات به طور اتفاقی آدمی مراحلی را طی میکنه که ی انسان کامل بشه نه کاملا انسان ولی بازم همون ی نفر غنیمت تو دنیای که همه دوس دارن به هم زور بگند و همدیگرو از بین ببرند دنیایی پر از دروغ پر از نیرنگ پر از فریب پر از بدی …تو دنیای بد ما، آدمی از محبت و عشق چه میفهمید که بار این امانتو به گردن گرفت و خودشو رسوا کرد …چه خوب کار کرد آسمان کوه  دریا جانوران پرندگان که زیر بار این امانت نرفتند و خودشونو رسوا نکردند پیش خدا ، خدای خوب و مهربان… و چه خوب کار کرد آدم… تجربه ی زیبای بود !! و زشت شد و هر روز زشتر میشود وچه رسوا ما ؟؟

چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

غم غریبی و غربت چو برنمی تابم

به شهر خود روم شهر یار خود باشم                                  ( حافظ )

غریب به معنای بیگانه، خوار و فقیر،شگفتی آور،دور از وطن،آواره،و غربت، یعنی آواره گی،جلا وطنی دور از خانواده و میهن .مساله^ء غربت و آواره گی انسان، پدیده^ء تازه ای نیست که دامنگیرما آدمهای امروزی که دربحرانی ترین و پرتنش ترین لحظه هایی از تاریخ زنده گی میکنیم، شده باشد. انسانها از آغاز تاریخ حیات خود تا امروز در نتیجه برخورد های قومی، مذهبی، سیاسی ستم و مظالم سلاطین و شاهان و حکام وقت و به دلایل گوناگون دیگر، مجبور به ترک خانه و خانواده و وطن خود گردیده و تن به غربت و جلا وطنی داده اند. حتا ملت هایی چون اسراییلی ها، فلسطینی ها و دیگران. و اکنون ما هم قرنها رنج آواره گی و غربت را کشیده ایم. و ستم های فراوانی را از متجاوزین، د یده ایم.

ما،در تاریخ، آواره گی و غربت اندیشمندان، فلاسفه،سیاستمداران، رهبران دینی و مذهبی نویسنده گان و شاعران بزرگ جهان را هم خوانده ایم که سخت درد آور و استخوان سوز بوده است. حافظ، دور بودن از زادگاهش، شیراز و ستم حاکمان زمانه را چنین شکوه میکند:

« نماز شام غریبان، چو گریه آغازم

به مویه های غریبانه، قصه پردازم

بیاد یار و دیار، آنچنان بگریم زار

که از جهان، ره و رسم سفر بر اندازم

من از دیار حبیبم، نه از دیار غریب

مهیمنا! به رفیقان خود رسان بازم

هوای منزل یار، آب زنده گانی ماست

صبا، بیار نسیمی ز خا ک شیرازم!

از دو نیم دهه به اینسو که آفت کودتا ها و انقلاب ها و شورش ها در کشور ما نازل شده اند، و گروههای چپ و راست و میانه و معتدل و به پختگی نارسیده به تبعیت از جهان متمدن و انقلاب های راست و چپ همسایه ها نیز دست به کودتا ها و انقلاب ها زدند و همسایه های طمّاع و مغرض و سلطه جو را هم به میهمانی و کمک انترناسیونالیستی! و برادرانه! دعوت کردند، سرزمین ما آبستن آشوب ها و خون ریزی های فاجعه باری گردید که ملیون ها انسان مجبور به ترک وطن خانه و کاشانه^ء خود گردیدند و تن به آواره گی دادند. آنگاه بود که کشورهای میزبان طماع، سلطه جو و استعمارگر،آواره گان را در گرو خویش قرار دادند و برای تطبیق اهداف خویش، برای شعله ور نگهداشتن آتش جنگ همراه با اسلحه و بم و راکت و مین و دهها نوع جنگ افزار دیگر، گروههای عظیمی از آواره گان را دوباره به وطن شان فرستادند.و ما هم آدمهایی بودیم که وطن وخانه^ء خود را با دستان خویش آتش زدیم و مردم بیگناه خود را هم کشتیم. اما آنها امروز، در « غندی خیر» نشسته اند و به ویرانه های میهن زخمی و مردم رنجدیده^ء ما نگاه تحقیر آمیز می کنند.

هویت ملی یک انسان را سرزمین، زبان، فرهنگ و افتخارات تاریخی آن تشکیل میدهند. وقتی این ارزشها را نداشته باشیم،پس ما، در این دهکده^ء جهانی کی هستیم و چی میکنیم؟؟ وقتی پای میلیونها انسان وطن ما به غربت و آواره گی کشانیده شد، ما بیشتر از هویت ملی و افتخارات تاریخی خود فاصله گرفتیم؛ یک نسل نه بلکه دارد که دو نسل قربانی این فاجعه میشویم. افزود برآنکه این ما نسل سرگردان هر روز پیر و زمینگیر میشویم و مستهلک می گردیم، و توشه و توان جسمانی و فکری خود را از دست میدهیم، فرزندان ما نیز، فرهنگ،کلتور و هویت ملی خود را از دست داده  اند و به ارزش های دینی، و ملی خود نیز پابند نمانده و درگیر فرهنگها و آداب و رسوم و سنتهای گوناگون اند. بید ل بیت پر مغزی دارد که میگوید:

« الفت قفس زنده گی پا به هواییم

باید چو نفس ساخت به غربت وطنی ها»

شاعران معاصر و دوران جنگ در کشورما، که رنج غربت و بی وطنی را فراوان کشیده اند، سرود های دردناک و پرسوز و گدازی سروده اند. استاد خلیل الله خلیلی، شاعر غزل سرا که روزگار درازی را در غربت گذشتاند چنین ناله های غریبانه سر داده است:

« چون به غربت خواهد از من، پیک جانان نقد جان

جا دهیدم در کنار تربت آواره گان

گور من در پهلوی آواره گان بهتر که من

بیکسم، آواره ام، بی میهنم، بی خان و مان

همچو من اینجا بگورستان غربت، خفته است

بس جوان بی وطن، بس پیرمرد نا توان »

در جای دیگر از رنج آواره گی، آرزوی مرگ میکند:

« من بی وطن که دور ز آغوش مادرم

بنشسته ام بر آتش و در خون شناورم

« نی خاک جای میدهم، نی فلک پناه

نی مرگ می کشدم، ز کرم تنگ در برم

خاکی که پروریده مرا، دوستان، کجاست؟

من خاک دیگران چکنم، خاک بر سرم!!»

در غزلی از لطیف ناظمی که شاعر دوران خون و فاجعه است، میخوانیم:

« چه شکوه سر دهم از رنج آ شکاره ترین

از این غریبی و غم های بیشماره ترین

تو آشیانه^ء بیگانگان، ندانی چیست؟

جهیده قلزم تاریک بیشماره ترین

اذان عشق، ز گلدسته ای نمی خیزد

دلم گرفته از این شهر بی مناره ترین

در جای دیگر گوید:

« بر من مسا فر دلگیر، این گنه ببخش دیارا

از کنار زخم تو آن روز جز گریز، چاره ندیدم»

بیرنگ کوهدامنی، شاعر دیگر عصر جنگ، دلیل غربت خود را چنین میگوید:

« از تبار ناصرم، آواره ام، تبعیدی ام

صبحدم در بلخ و شب در ساحل فرغانه ام

درجای دیگر ازب سکه در غربت دلگیر و زمینگیر شده است، سخت آرزو میکند که در بهرگاه دیگر در میهن خود باشد:

« دلم گرفته ز غربت، دعا کنید که من

بهار گاه دیگر، در دیار خود باشم »

همانگونه که ناصر خسرو گفته بود:

« آزرده کرد، گژدم غربت، جگر مرا

گویی زبون نیافت، ز گیتی دگر مرا

سعدی، ناله و شکوه^ء عاشقانه تر دارد:

« ما، در این شهر غریبیم در این ملک، فقیر

به کمند تو گرفتار و به دام تو، اسیر

در آفاق، کشادست، و لیکن بستست

از سر زلف تو، در پای دل ما، زنجیر

شاعران در این باره نکته های ظریف و معانی دقیق پیدا میکنند. و گاهی میشود که انسان در وطن خود هم غریب بیگانه و محروم میشود. در بیت زیر از بیدل میخوانیم:

« ز رفتن تو من از عمر، بی نصیب شدم

سفر تو کردی و من، در وطن غریب شدم»

و حافظ، برای رسیدن به عشق خود،هوا خواه غربت میشود:

« من کز وطن سفر نگزیدم به عمر خویش

در عشق دیدن تو، هوا خواه غربتم »

مساله^ء غربت انسان، یکی از مسایل مطرح در عرفان اسلامی بویژه فلسفه^ء وحدت وجود هم است. اما این بحث خیلی ظریف و جالبی است. یعنی اینکه انسان برغم نظریا ت مشهور که انسان موجود خاکی است، چنین نیست. بل انسان موجود جدا شده از روح کل ( هستی مطلق ) است« انسان، پرتوی است که از آنجا تابیده و بعد به همانجا بازگشت میکند، وقتی حافظ میگوید:

« ما به این در، نه پی حشمت و جاه آمده ایم

از بد حادثه اینجا به پناه امده ایم »

اشاره به داستان آدم دارد و عصیان او و رانده شدنش.از بهشت است.»⁽¹⁾

مولانا داستانهای جالبی از غربت انسان در مثنوی دارد و برای اثبات این موضوع، مثالهایی می آورد چون داستان تاجر و طوطی و فیل هندوستان و حتا می بینیم که سر دفتر مثنوی مولانا با ناله^ء غربت انسان شروع میشود:

« بشنو از نی، چون حکایت میکند        وز جدایی ها، شکایت می کند»

کر نیستان، تا مرا ببریده اند              از نفیرم، مرد و زن، نالیده اند »

این ناله^ء نی که مولا نا از آن اسم می برد، جز ناله^ء غربت انسان، جز فریاد شوق، جز فکر بازگشت به اصل چیز دیگری نمیتواند باشد. در چوکات قیود زمانی و مکانی و رنگ هاست که ما از یکدیگر جدا شده ایم. نیستان مولانا کدام محل جغرافیایی نیست، نیستان مولانا، همان اصل و حقیقت کل که نیستان ما بود، که همه ارواح از او جدا شده، ما هم جدا شدیم. چرا ما از اصل خود جدا شدیم؟ و چی ما را جدا کرد؟ تلاش فردی بخاطر زنده ماندن و چسپیدن بخاطر محدودیت های نژاد، مذهب، قوم، کشور و صد ها قیود دیگر. ما را از اصل مان جدا کرده است. نیستان ما، انسان بودن ما است، اصل انسانی ما است. وانسان کامل بودن ماست.

« هر کسی کو دور ماند از اصل خویش

باز جوید روز گار وصل خویش»

حافظ، هم در صد ها بیت خود همین را معنی میخواهد که میگوید من، از عا لم دیگر به این دیر خراب آباد، آمده ام:

« طایر گلشن قدسم، چه دهم شرح فراق

که در این دامگه^ء حادثه چون افتادم

من مَلَک بودم و فردوس برین، جایم بود

آدم آورد در این دیر خراب آبادم»

در جای دیگر گوید: 

« حافظا، خلد برین، خانه^ء موروث من است

اندرین منزل ویرانه نشیمن چه کنم»

کمال خجندی، جایگاه انسان را همان عالم قدس و عالم آزاده گی میداند. ( یعنی انسان کامل شدن را میخواهد):

«عالم آزاده گی، خوش عا لمیست

ای دل آنجا رو که، آنجا خوشتر است

اندرین پستی، دلت نگرفت هیچ

عزم بالا کن که بالا خوشتر است

عاشقان را دل به وحدت می کشد

مرغ آبی را، به دریا خوشتر است»

ابوالمعانی بیدل از غربت انسان در دنیا چنین یاد میکند:

« که کشید دامن فطرتت، که به سیر ما و من آمدی

تو بهار عالم دیگری، ز کجا به این چمن، آمدی؟

نه سفر بهار طراز شد، نه قدم جنون تک و تاز شد

بخودت همین مژه باز شد، که به غربت از وطن آمدی

چه شد اطلسی فلکی قبا، کی درید آن ملکی ردا؟

که تو در زیانکده^ء فنا، پی یک دو گز کفن آمدی »

زیانکده^ء فنا، کنایه از دنیای فانی است همین قیود و محدودیت هاست که ا نسان آمده تا یک دو گز کفن با خود ببرد. در حالیکه آنجا صاحب قبای اطلس فلکی و ردای ملکی بوده است. بیت دیگر از مولانا:

« تو در جهان غریبی، غربت چه میکنی

قصد کدام خسته جگر میکنی؟ مکن! »

……………………………………………………… .دستگير نايل

فلسطین قبلگاه اول مسلمین سالیان سال به دست عده ای وهابی بود تا اینکه آنان خودشان کشورشان را به بیگانگان فروختند و آهسته آهسته یهودیان در آن سرزمین ساکن شدند و زمانی به هوش آمدند که کار از کار گذشته بود و اعراب این اعراب جاهل که محمد و خاندانش هم نتوانستند آنان را بیدار کنند مدتی به جنگ با مردم جدید فلسطین بر خاستند و با خیانت عده ای دست از پا کوتاه تر به سرزمینشان باز گشتند و اینک پس از سالها فقط در این روز آخرین جمعه ی ماه رمضان شعار مرگ بر اسراییل سر میدهند و پس از ساعتی به خانه هایشان باز میگردند اگر خمینی نبود شاید فلسطینی دیگر وجود نداشت….

اصلا  چرا خداوند اسلام را در سرزمینهای عربی آورد و آخرین پیام آورش را یک عرب قرار داد؟ سوالی است که همیشه از خود میپرسم…. اگر اینچنین نمیکرد جهان عرب هم اکنون هم در حال پرستش لات و هبل خویش بودند آنان که خودشان هم خودشان را قبول ندارند و جز زبان زور چیزی نمیفهمند محمد هم با سخن راه به جای نمیبرد تا اینکه شمشیر کشید…. و عدهای هم که اسلام راستین آورده بودند در همان یکی دو قرن اخیر گوشه نشین شدند و یا از دنیا رفتند.. و اینک در ایران که  مدعی دفاع از مظلوم است و با ظالم مبارزه میکند…ظالم منظور همان امریکاست و مظلوم هم عراق و افغانستان و فلسطین … پولهای زیادی را صرف آسیب رساندن به امریکا  میکند اکنون پول نفت ایران جز جیب تروریستهای عراق و گروه القاعده و حذب الله لبنان به کجا میرود کشوری که  جز جنگ و نا امنی در این کشورها چیزی  نمی خواهد کشوری که توسط یک تروریست حکومت میشود حکومتی که با بی رحمی تمام، مردم خودشان را میکشند و شکنجه میدهند به مردم خودشان تجاوز میکنند اینان که با خودشان اینچنین میکنند آیا از مردم افغانستان و عراق حمایت می کنند؟

کشور ایران که عملا به دست عده ای تند رو به نام سپاه افتاده است و افسار رهبرشان خامنه ای هم به دست فرزندش یا همان ریس دفترش سید مجتبی خامنه ای افتاده است و احمدی نژاد هم جز یک سگ وفادار به همین گروهک تروریستی چیزی نیست

آیا اینان دوست افغانستان و دلسوز مردم افغانستان هستند یا اینکه طالبان را همان افغانستان میدانند..

سلام دخترم زنده باشی

شما اینجا چی کار موکونید

 مه اینجی کار موکونوم

 کار؟ چی کار مونی؟

 هر کاری کی پیش آمد

خانه تو د کوجایه؟

د آوغانیستان

پس تو اینجی د ایران چی موکونی؟

مه اینجی جرجانی زندگی مونوم کار موکونوم

دخترم داری ؟

بله  مریم و عزیزه ، مریمم هم سن تو است 6 سالش است

دلت برایشان تنگ نشده ؟

اخ…. بچم…. چرا بسیار بسیار ..راستی نگفتی نام تو چیست

نام من زهرا است

چه نام زیبای نام دختر حضرت محمد

تو از کجا میدانی نام دختر حضرت محمد است

بچم مه مسلمانم ای چی گپ است

کاکا جان خوشبحال دختران شما !!

چرا دخترم..؟

چون آنها پدر دارند.. شما را دارند

اخ بچم تو مگه نداری

نه پدر من کشته شده د آوغانستان

متاسفم

دخترم پدرت را طالبو کشته؟

نه پدرم را قمندان موسی کشته…

ای بد پدر قمندانا و طالب لعنت ای کافرای بی دین

دخترم د مه یک گلس آو نمیری کچوکمه خشک شده

آه ببخشید امیسه میرم

بفرماید کاکا جان

دستت درد نکنه دخترم زنده باشی

کاکا جان یک لحضه صبر کنید مه یک چیزی بیارم

کاکا جان ای عکس کیست؟

دخترم ای عبدلعلی مزاری است

عبدلعلی مزاری؟

ها دخترم

او کی بوده

او از مجاهدین بوده رهبر هزارها د جنگ با طالب

او آدم خوبی بوده؟

نمیدانم بچم … شاید!! او و شاه مسعود و صیاف و خلیلی  ،گلبدین و ژنرال دوستم قد طالب میجنگیدند ول کم آدم بی گناه هم نکشتند

ای کسا که گوفتی دیگه کی هستند کاکا جان ؟ 

یا پگشی از مجاهدین هستند و با طالب میجنگیدند کلگیشان میخواستند صاحب آوغانیستان باشند بره همی هم قد خودشان هم میجنگیدند و یک دیگر را میکشتند

یک دیگر ر میکشتند؟

بله دخترم

آه پس اینا آدمای بدی استند

از بدم بدتر شاید باشند جنایتکارند ،…جنایتکار جنگی

کاکا جینایتکار یعنی چی؟

جینایتکار به کسی میگویند که خون آدما بی گناه را ناقی و از برای هیچ میریزند

طالبان هم جنایتکارند؟

بله دخترم …طالب اید آدم نیست تف  د   رویشان…

………………………….

وقتی منتظر کسی هستیم دوست داریم هر چه زودتر بیاد یا اصلا دوس نداریم کسی که منتظرشیم بیاد.. انتظار وقتی قشنگه که ما منتظر  کسی هستیم که دوسش داریم و وقتی زشت و ناراحت کننده است که از کسی که منتظرشیم زیاد خوشمون نمیاد و دل خوشی ازش نداریم..ولی باز منتظریم … منتظر آمدن کسی ..

میگند هر قومی تو هر جای دنیا منتظر آمدن کسی هستند منتظر موعودشون منتظر منجی…!…میگند منجی یا موعود ما مسلمانها الخصوص شیعیان حضرت مهدی (ع) هست و منتظرشیم که بیاد ..باید منتظرش باشیم ..ولی ما …نه…من به شخصه زیاد منتظرش نیستم اصلا گاهی اوقات فراموش میکنم که قرار بیاد …قرار ی روز جمعه یا عصر جمعه بیاد ولی فکر نکنم جمعه بیاد هر وقت و هر روز که خدا بخواد میاد

نیمۀ شعبان سالروز به دنیا آمدن منجی بشریت را به تمام هموطنان عزیزم تبریک میگم

ولی دل دارند حتی اون سوسکی که چند وقت پیش لهش کردیمم دل داشت بعضیها دلشون خرابه هی وای میسته هی کار میکنه.. گاهی اوقات وای میسته و دیگه کار نمیکنه …

خیلی چرت و پرت نوشتم اصلا خودمم نفهمیدم راجب چی نوشتم دل .. قلب یا معده ..دلم میخواد خودمو خفه کنم ..شایدم دلم میخواد مواد داخل روده ی سگ  مرده رو خالی کنم روی این  مطلبم  ..ها ها ..خیلی جالب میشه نه …

راستی اون بالا نوشتم (قساوت) معنیشو نمی دونم ولی زیاد شنیدم قساوت قلب .. فکر کنم چیز بدی باشه

من بهشت را دیده ام خدا را دیده ام خدای که زیباست آرامش بخش است دلهره آور است.. و فرشته ی برای خود دارم فرشته ی که بال ندارد ولی فرشته است ..فرشته ی خودم است خدایم خودش به من داده است فرشته خودم است بالهایش سوخته است ولی خوب است.. فرشته است ..همه مرا می بینند ولی کسی جز من او را نمی بیند او فرشته ی من است با او در تنهایم گفتگوها میکنم… من.. او.. و تنهایم فقط ما سه نفر هستیم با هم میخوابیم بیدار میشویم راه میرویم چیز مینویسیم وکتاب میخوانیم او هر کاری که من بخواهم انجام میدهد بال هم ندارد فرشته ی خودم است شاید فرار کند شاید برود از پیشم ولی نه او این کار را نمیکند او هر جا که میخواهد برود ..میگویید.. اجازه میگیرد..تنها نمیرود مرا هم با خودش میبرد.. ولی این بار چه کنم؟؟ جبرییل آن ملک امانت دار آمده است دنبالش چه کنم؟ بگذارم با او برود مرا هم نمیبرد با خودش شاید برود و دیگر نیاید ..تنهایم بگذارد …چه خیالاتی میکنم جبرییل امانت دار است حتما برایم می آوردش او میرود.. میرود و من رفتنش را نگاه میکنم بر بال جبریل سوار است منتظزش میمانم حتما بر میگردد او فرشته من است پطروس من است …چیزی می آید تنها است پس فرشته ی من کو ؟ نزدیک میشود او فرشته خودم است پطروس خودم این بالها را از کجا آورده ؟؟؟ او که بال نداشت سوخته بودند خدایم خودش سوزانده بود … چه خوب که بال دارد فرشته ام پرواز میکنند میتواند مرا با خودش به آسمان ببرد به گشت وگذار او کنارم است و چیزی به من میگوید و من هم  با چشمانی پر از اشک با دلی پر از غم میفرستم درود بر حسین و او میرود از پیشم ..پطروسم فرشته ام دیگر پیشم نیست دیگر برای من نیست من دیگر او را نمی بینم … ولی هر بار که نام حسین را می آورم او را پطروسم را فرشته ام را در کنار خود احساس میکنم…

این همه لیلی و مجنون در خیابانها و در چت رومها ریخته این همه دل و قلوه …چرا راجب اینها نمینویسند؟ چرا کتاب شعر اینها بیرون نمی آید؟ مگر لیلی که بود مگر مجنون چه کرد ؟ که هر وقت صحبت از عشق به میان می آید به یاد لیلی و مجنون می افتیم با اینکه هیچ نمی دانیم  و هیچ نخوانده ایم جز اینکه چند باری فیلمش را دیده ایم ..هه هه..فیلمش را دیده ام!! از آن هم هیچ نفهمیدم …همان فیلم هندی ..من از فیلم هندی خوشم نمی آید گریه ام نمیگیرد چند نفری نگاه میکردند من هم به ناچار دیدم اصلا به من چه راجب فیلم هندی صحبت میکنم صحبت من لیلی و مجنون بود من که نخواندمش  شما اگر خوانده اید اگر فهمیده اید به من هم بگویید مگر مجنون که بود مگر لیلی چه بود؟

از وسواس شیطانی و از هوای نفسانی و از غرور نادانی…

خدایا بهشت را پنهان کرده ای با صدرا و جهنم را سوزان با آتش خشمت خدایا راضیم به رضای تو چه به بهشت افکنیم یا به جهنمت خدایا مرا در این جهان به خودم وا مگذار که بی تو هیچم خدایا تو که بخشایش گر مهربانی در آخر به کرمت همه را عفو میکنی چرا میشرمانی بندگانت را اول ..خدایا دوست ومحب و عزیز فقط توئی خدایا در این جهان ما را با محمد وخاندانش آشنا کن که آنانند دوستان تو… ماییم گدایان تو خدایا خشم خود در آتش جهنمت نزیز بر من بریز که بسوزم در این جهان که اینجا سرای گذر است و آنجا  سرای تو سخت است آتش خشم تو سختر آن است ندیدن تو …که من طاقت آن خشم  و رنج و آتش را ندارم …خدایا به من دلی ده که همه درد باشد وعقلی ده همه تو را یاد کند و از مهیب تو سر به گریبان خویش فرو برد چشمی ده که زیبای تو ببینم نه دنیا اگر چنین است بگیر از من زبانی ده که نام تو بر آن جاری باشد و جز ذکر تو هیچ نگوید…

 خدایا همه وجودم تو هستی و من هیچ نیستم مرا وا مگذار به خودم….

خود را بشناس تا خدا را بشناسی  (سقراط)

بقیه شو خودتون تو دیدگاها اکه خواستید بنویسید………

   شایدم جوابم در این آیۀ قرآن باشه

 «و ما خلقت الجن والانس الا لیعبدون»

پری وانسان را جز برای آنکه عبادت کنند نیافریدم

 لعنت الله الی القوم الظالمین

من به شخصه برای نابودی پاکستان و پاکستانی و طالب دعا میکنم و از شما هم میخواهم چنین کاری بکنید …

چه بیگم از وطنمون وطن عزیزمون شاید از سر ناچاری این کارو میکنند ولی هر روز بدتر میشه هی جرم روی جرم هی گناه روی گناه …مگه ازدواج بدون رضایت دختر و پسر جایز و فروختن آدما خلاف نیست ..که این چنین میکنند.

عزیزم هنوز دوستت دارم

مبعث را با تاخیر دو روزه به تمام مسلمانان بخصوص  به هموطنان عزیزم تبریک میگم

عزیزم منو ببخش که جور دیگۀ تصویرت کردم

حالا گوش بده نخند ..نمی دانی چقدر دوستت دارم .. زیباترین خاطرات زندگیم رنجها دلهرها ، تب وتابها ،آزارها و دردهای بودند که تو به جان من ریختی و من به جان تو..

.. چقدر از تو ممنونم همیشه دوستت دارم

داشتم به برق فکر میکردم به ادیسون خوب و مهربون به اینکه چه مخی داشته که برقو این موهبت الهی رو درست کرده یا همون اختراع، شایدم کشف کرده باشه و به اینکه اگه برق نبود چه اوضاعی بود جهان و چه اوضاع بدتری بود شبای تاریک و تیره ی جهان ..یاد خاطرۀ از بچگیام افتادم اون زمانی که با بچه های دیگه جمع میشدیم لاستیک آتیش میزدیم و به آتیش نگاه میکردیمو کیف میکردیم تا خاموش میشد بعد سیمی رو که از لابلای خاکستر لاستیک بیچاره به جای مونده بود ور میداشتیمو به محض اینکه خورشید غروب میکرد و هوا کمی تاریک میشد مینداختیمش رو سیمای برقی که به شبای محلمون زندگی میداد و نور وای خدای من هنوز اون جرغه های سفید رنگی که چند متریمون از برخورد سیم برق با سیم لاستیک به وجود می امد تو ذهنم که چقدر قشنگ بود و چه کیفی میکردیمو چه لذتی میبردیم از این کارمون بعد که مردم دیوانه جمع میشدند ببینند چی شده ما که چشممون سیر شده بود از دیدنش میرفتیم خونه بدون اینکه بدونیم چرا برق رفته چرا برق کل محل رفته چرا که فردا میرفتیم همونجا سیمای برق نو شده بودند و فکر میکردیم کار ما باعث تمیزی و نوی سیمای سیاه و کثیف شده … دوباره میرفتیم جای دیگه با ی لاستیک دیگه و سیمای برق دیگه ………

افسوس دو روح میتوانند به هم خیانت کنند به هم دروغ بگویند، هم را فریب دهند…چرا نباید به راستی پاکی و قداست به هم عشق ورزید…  دو روح حتی میتوانند یکی شوند و به هم خیانت نکنند و دروغ نگویند و هم را فریب ندهند پس بیایید هم را دوست داشته باشیم و به هم خیانت نکنیم و یکی شویم

اینجا در این وبلاگ در آشات دوست داشتن جرم نیست ، مقدس است، پرتوی از روح خداست …

این چه حرفی است که من میزنم معلوم است که دین نمرده و اسلام زنده است…..

دل سیاه گشته و در آستانه مردن ولی همچنان مانند دل گنجشک زخمی میتپد…!!!

…مروه شروینی روحت با دخت زیبای اورشلیم و مادر مهربان حسنین محشور باد

چند روز پیش که داشتم از یکی از خیابانهای قزوین میگذشتم چشمم خورد به پلاکارتی که  نوشته شده بود چهارمین نمایشگاه ملل آن روز زیاد توجه نکردم و بی اعتنا از کنارش گذشتم تا اینکه چند روز پیش به همراه یکی از دوستان که به صورت اتفاقی دیدمش سری به آنجا زدیم به محض ورود صدای آشنای شنیدیم …

وطنم دوباره اینک بگو شانه های پامیر بی تکان ستاره ها را که سحر شود فراگیر بتکان ستارها را که ستارهای این شهر همه یاد گار زخمند همه یادگار زنجیر..

صدای داوود سرخوش از اولین غرفۀ نمایشگاه به گوش میرسید رفتیم جلوتر سه نفر از هموطنان عزیزمان مشغول معرفی و شناساندن کشور افغانستان عزیز به بازدید کنندها بودند درون غرفه چیز زیادی نبود جز چند کتاب تاریخی وجغرافیای و یکی دو کتاب هم از محمد کاظم کاظمی درون ویترین هم سنگهای معدنی که به صورت النگو و گوشواره و انگشتر در آمده بود و چند رومیزی و دستمال منجوق دوزی شده داخل غرفه هم چند لباس محلی وعکسهای از مجسمه های بودا و دریاچۀ بند امیر و یک نقشه از کشورمان به همراه یک پرچم در کنار غرفه داخل شدیم و با سلام و احوال پرسی شروع به صحبت کردیم آن سه نفر دانشجویان دانشگاه تهران بودند از غرفۀ افغانستان بیرون آمدیم و به دیدن غرفه های دیگر ملل رفتیم  ژاپن -چین -کره -ساحل عاج -سوریه- عراق- کوبا- ترکیه و چند کشور دیگر هر کدام صنایع دستی و موسیقی و فرهنگ خویش را عرضه میکرد به بازدیدکنندگان با اینکه کم بود زیبا بود من هم نوشتن اسم خود را به زبان چینی سلام گفتن را به زبان اسپانیولی از یک کوبای و احوال پرسی را به زبان غنای یاد گرفتم و بعد از اینکه چرخی در نمایشگاه زدیم دوباره به غرفۀ افغانستان بازگشتیم این بار از کامپیوری که آنجا بود ترانۀ… افغانستان سلام… فرهاد دریا خواننده محبوب تاجیکی را پخش میکرد… داخل شدیم بعد از کمی گفتگو از دوستانمان خدا حافظی کردیم و از نمایشگاه ملل خارج شدیم راستی دفتری بود که به رسم یادگاری بازدیدکنندگان چیزی در آن مینوشتند ولی ما ننوشتیم ..

……ازتمام کسانی که در شناساندن وطن عزیزمان تلاش میکنند متشکرم..

عجب صبری خدا دارد   ا گر من جای او بودم…

این بار میخوام بگم چندش آورترین چیز چیه ..نه نمیگم خودتون بهتر میدانید تو خونه هر افغانی تو هر جای دنیام که باشه ی چیزی شبیه به ساعت شنی با این تفاوت که فلزی و یک طرفش بستس … آفرین ….تو خیلی باهوشی از کجا فهمیدی منظورم چی بود.

درسته تفدانی.ولی منظورم از چندش آور تفدانی نیست تفدانی وسیله ی خوبی خیلی ها را دیدید نسوار میکشند حتی خانه خودتانم ممکن کسی بکشه تصور کنید مجبور بشه ناس داهنشو قورت بده وای وای وای یا اینکه حوصله اش نیاد بره بیرون زیر فرش یا هر چیز دیگه ای کارشو انجام بده.. بازم.. وای وای وای چه کار بدی حالا تصور کنید ی مجلس بزرگ که توش ی عالمه نسواری باش و تفدانی نباشه چه افتضاحی میشه

اصلا چرا ناس میکشند که ی نفر مجبور باشه تفدانی بیاره ی نفرم مجبور باشه خالیش کنه منظورم از چندش آور نه تفدانی نه ناس نه نسواری همین خالی کردن تفدانی تصور کنید میخواید تفدانی را خالی کنید همین قدر کافی بقیه شو خودتون تصور کنید البته میدونم نیازی به این کار نیست خودتون تجربه این کارو دارید ..

تا حالا به شکل تفدانی توجه کردید دهن گشاد کمر باریک و شکم بزرگ بهش فک کنید حتما

شما بگین خدا چه شکلی تو ذهنتون…….

چشمانمان آنقدر زشتیها دیده و عقلمان آنقدر بسته و کوچک مانده که به دیدن و درک خدا نیستیم و ساده از این چشمه میگذریم و به آزادی می رسیم چیزی که هرگز نمی توانیم جرعه ی از آن بنوشیم مگر این نیست که ناخواسته پا در حصار این دنیا نهادیم و حتی قبل از آن در بند بودیم و در بند خواهیم زیست و خواهیم مرد تا بالاخره در حصار گور در بند برزخ و د.زخ …شاید هم بهشت شویم .

از هنر جیزی نمیگویم و نمی توانم بگویم به آرامی از کنارش میگذرم.

اما دوست که هر چه بگویم نکوست … دوست کوزام را شکست دسنانم را فرو بردم و جرعه ای برداشتم و نوشیدم افسوس که خشکید و رفت و مرا تنها گذاشت با رفتنش سه همدم  برایم به یادگار گذاشت …

تنهای، یاد و اشک ..

وقتی در تنهایم از دوست یاد میکنم اشک گونهایم را تر میکند و چشمانم را میشوید تا با چشمان پاک شاد روزی دیده ام روشن شود به چهره ای زیبایت .

ای کاش میمردم ، جسدم را می سوزاندند و خاکسترم در باد به پرواز در می آمد و با باد میرقصیدم و در دریا می آرمیدم و در سکوت فریاد میزدم که ای دوست، دوستت دارم …  

گر چه ياران فارغند از ياد من

از من ايشان را هزاران ياد باد

سلام خدا

این چند وقت که عزیزم منو تنها گذاشت خیلی حالم گرفته البته مقصر خودم بودم ولی اونم تصمیمیشو گرفته بود خدا نمیدونم چرا عشقو آفریدی ؟شاید به این خاطر که میخواستی آدما فقط عاشق تو باشند نه کس دیگه خدا جون خوت بهتر از هر کسی می دونی که آدما چی جانورای هستند از اون بابا آدم که با اینکه بهش گفته بودی نخور ، خورد. حالا چی؟ گندم! ما هم که آدمیزادیم… اولاد بابا آدم همون آدمی که وجودش از خودته!خب بگذریم عشقو که آفریدی حالا بگو چرا منو که عشقو باور نداشتم میگفتم دروغ رو چرا عاشق کردی بگو چرا …چرا عشقمو ازم گرفتی بعد اینکه عاشقم کردی با من هر کاری میخوای بکن ولی با بقیه این کارو نکن …خدا جون باشه هر چی تو میگی از این به بعد فقط تو رو دوس دارمو عزیزمو ازم نخا دوسش نداشته باشم آخه نمیتونم…با اینکه تنهام گذاشت همیشه دوسش داشتمو دارم خدا جون تو هیچ وقت تنهاش نذار…هیچ وقت نذار اشک تو چشاش جم بشه ..نذار کسی دل مهربونشو بشکنه و غم تو دلش بکاره

خدا همیشه دوسش دارم مراقبش باش خوشبختش کن…

شربتی از لب لعلش نچشيديم و برفت

روی مه پيکر او سير نديديم و برفت

گويی از صحبت ما نيک به تنگ آمده بود

بار بربست و به گردش نرسيديم و برفت

بس که ما فاتحه و حرز يمانی خوانديم

وز پی اش سوره اخلاص دميديم و برفت

عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد

شد چمان در چمن حسن و لطافت ليکن

ديدی آخر که چنين عشوه خريديم و برفت

به نظر من بعضی چيزا از نون شب هم واجب تره به خدا … من می‌گم هر کسی بايد دست کم هر سه ماه يه دفعه يه چنين چيزايی رو بخونه تا بعضی چيزا را فراموش نکنه …

روباه گفت: سلام.
شهريار کوچولو برگشت اما کسی رو نديد. با وجود اين با ادب تمام گفت: سلام.
صداگفت: من اين‌جام، زير درخت سيب…
شهريار کوچولو گفت: کی هستی تو؟ عجب خوشگلی!
روباه گفت: يه روباهم من.
شهريار کوچولو گفت: بيا با من بازی کن. نمی‌دونی چه قدر دلم گرفته…
روباه گفت: نمی‌تونم بات بازی کنم. هنوز اهليم نکردن آخه.
شهريار کوچولو آهی کشيد و گفت: معذرت می‌خوام.
اما فکری کرد و پرسيد: اهلی کردن يعنی چی؟
روباه گفت: تو اهل اين‌جا نيستی. پی چی می‌گردی؟
شهريار کوچولو گفت: پی آدم‌ها می‌گردم. نگفتی اهلی کردن يعنی چی؟
روباه گفت: آدم‌ها تفنگ دارند و شکار می‌کنن. اينش اسباب دلخوريه! اما مرغ و ماکيان هم پرورش می‌دن و خيرشون فقط همينه. تو پی مرغ می‌گردی؟
شهريار کوچولو گفت: نه، پی دوست می‌گردم. اهلی کردن يعنی چی؟
روباه گفت: يه چيزيه که پاک فراموش شده. معنيش ايجاد علاقه کردنه.
- ايجاد علاقه کردن؟
روباه گفت: معلومه. تو الان واسه من يه پسر بچه‌ای مثل صد هزار پسر بچه‌ی ديگه. نه من هيچ احتياجی به تو دارم نه تو هيچ احتياجی به من. من هم واسه تو يه روباهم مثل صد هزار روباه ديگه. اما اگه منو اهلی کردی هر دوتامون به هم احتياج پيدا می‌کنيم. تو واسه من ميون همه‌ی عالم موجود يگانه‌ای می‌شی، من واسه‌ی تو.
شهريار کوچولو گفت: کم‌کم داره دستگيرم می‌شه. يه گلی هست که گمونم منو اهلی کرده باشه.
روباه گفت: بعيد نيست. رو اين کره‌ی زمين هزار جور چيز می‌شه ديد.
شهريار کوچولو گفت: اوه نه! اون رو کره‌ی زمين نيست.
روباه که انگار حسابی حيرت کرده بود گفت: رو يه سياره‌ی ديگه است؟
- آره.
- تو اون سياره شکارچی هم هست؟
- نه.
- محشره ! مرغ و ماکيان چه‌طور؟
- نه.
روباه آه‌کشان گفت: هميشه‌ی خدا يه پای بساط لنگه!
اما پی حرفش را گرفت و گفت: زندگی يه‌نواختی دارم. من مرغ‌ها را شکار می‌کنم آدما منو. همه‌ی مرغ‌ها عين همن همه‌ی آدما هم عين هم. اين وضع يه خورده خلقم رو تنگ می‌کنه. اما اگه تو منو اهلی کنی انگار که زندگيم رو چراغون کرده باشی. اون وقت صدای پايی رو می‌شناسم که با هر صدای پای ديگه‌‌‌ای فرق می‌کنه. صدای پای ديگرون منو وادار می‌کنه تو هفت تا سوراخ قايم بشم اما صدای پای تو مثل نغمه‌ای منو از سوراخم می‌کشه بيرون. تازه، نگاه کن اون‌جا اون گندم‌زار رو می‌بينی؟ برای من که نون بخور نيستم گندم چيز بی‌فايده‌ايه . پس گندم‌زار هم منو به ياد چيزی نمیاندازه. اسباب تاسفه. اما تو موهات رنگ طلاست. پس وقتی اهليم کردی محشر می‌شه! گندم که طلايی رنگه منو به ياد تو می‌ندازه و صدای باد رو هم که تو گندم‌زار می‌پيچه دوست خواهم داشت…
خاموش شد و مدت درازی شهريار کوچولو رو نگاه کرد. اون وقت گفت: اگه دلت می‌خواد منو اهلی کن!
شهريار کوچولو جواب داد: دلم که خيلی می‌خواد، اما وقت چندانی ندارم. بايد برم دوستانی پيدا کنم و از کلی چيزا سر در آرم.
روباه گفت: آدم فقط از چيزايی که اهلی کنه می‌تونه سر در آره. انسان‌ها ديگه برای سر در آوردن از چيزها وقت ندارن. همه چيز رو همين جور حاضر آماده از دکون‌ها می‌خرن. اما چون دکونی نيست که دوست معامله کنه آدم‌ها موندن بی‌دوست… تو اگه دوست می‌خوای خب منو اهلی کن!
شهريار کوچولو پرسيد: راهش چيه؟
روباه جواب داد: بايد خيلی خيلی حوصله کنی. اولش يه خورده دورتر از من می‌گيری اين جوری ميون علف‌ها می شينی. من زير چشمی نگاهت می‌کنم و تو لام‌تاکام هيچی نمی‌گی، چون تقصير همه‌ی سؤِتفاهم‌ها زير سر زبونه. عوضش می‌تونی هر روز يه خورده نزديک‌تر بشينی.

فردای آن روز دوباره شهريار کوچولو آمد.
روباه گفت: کاش سر همان ساعت ديروزاومده بودی. اگه مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بيايی من از ساعت سه تو دلم قند آب می‌شه و هر چی ساعت جلوتر بره بيش‌تر احساس شادی و خوش‌بختی می‌کنم. ساعت چهار که شد دلم بنا می‌کنه شور زدن و نگران شدن. اون وقته که قدرِ خوش‌بختی رو می‌فهمم! اما اگه تو وقت و بی وقت بيايی من از کجا بدونم چه ساعتی بايد دلم رو برای ديدارت آماده کنم؟… هر چيزی برای خودش قاعده‌ای داره.
شهريار کوچولو گفت: قاعده يعنی چه؟
روباه گفت: اين هم از اون چيزاييه که پاک از خاطرا رفته. اين همون چيزيه که باعث می‌شه فلان روز با باقی روزا و فلان ساعت با باقی ساعتا فرق کنه. مثلا شکارچی‌های ما ميون خودشون يه رسمی دارن و اون اينه که پنج‌شنبه‌ها رو با دخترای ده می‌رن رقص. پس پنج‌شنبه‌ها بره‌کشون منه. برای خودم گردش‌کنان می‌رم تا دم مُوِستان. حالا اگه شکارچی‌ها وقت و بی وقت می‌رقصيدن همه‌ی روزها شبيه هم می‌شد و منِ بی‌چاره ديگر فرصت و فراغتی نداشتم.

به اين ترتيب شهريار کوچولو روباه رو اهلی کرد.
لحظه‌ی جدايی که نزديک شد روباه گفت: آخ! نمی‌تونم جلو اشکم رو بگيرم.
شهريار کوچولو گفت: تقصير خودته. من که بدت رو نمی‌خواستم، خودت خواستی اهليت کنم.
روباه گفت: همين طوره.
شهريار کوچولو گفت: آخه اشکت داره سرازير می‌شه!
روباه گفت: همين طوره.
- پس اين ماجرا فايده‌ای به حال تو نداشته.
روباه گفت: چرا، واسه خاطرِ رنگ گندم.
بعد گفت: برو يک بار ديگر گل‌ها را ببين تا بفهمی که گلِ خودت تو عالم تکه. برگشتنا با هم وداع می‌کنيم و من به عنوان هديه رازی رو بهت می‌گم.
شهريار کوچولو بار ديگر به تماشای گل‌ها رفت و به اون‌ها گفت:
- شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مونيد و هنوز هيچی نيستيد. نه کسی شما رو اهلی کرده نه شما کسی رو. درست همون جوری هستيد که روباه من بود. روباهی بود مثل صدهزار روباه ديگه. اونو دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تکه.
گل‌ها حسابی از رو رفتند.
شهريار کوچولو دوباره دراومد که:
- شما خوشگليد اما خالی هستيد. بر‌اتون نمی‌شه مرد. گفت‌وگو نداره که گل منو هم فلان ره‌گذر گلی می‌بينه مثل شما. اما اون به تنهايی از همه‌ی شما سره چون فقط اونه که آبش دادم، چون فقط اونه که زير حبابش گذاشتم، چون فقط اونه که با تجير براش حفاظ درست کردم، چون فقط اونه که حشراتش رو کشتم جز دو سه‌تايی که می‌بايست شب‌پره بشن، چون فقط اونه که پای گله‌گزاری‌ها يا خودنمايی‌ها و حتا گاهی پای بغ کردن و هيچی نگفتن‌هاش نشستم، چون اون گل منه.
و برگشت پيش روباه.
گفت: خدانگه‌دار!
روباه گفت: خدانگه‌دار!… و اما رازی که گفتم خيلی ساده است:
جز با دل هيچی را چنان که بايد نمی‌شه ديد. نهاد و گوهر را چشمِ سرنمی‌بينه.
شهريار کوچولو برای اين که يادش بمونه تکرار کرد:
- نهاد و گوهر را چشمِ سر نمی‌بينه.
- ارزش گل تو به قدرِ عمريه که به پاش صرف کردی.
شهريار کوچولو برای اين که يادش بمونه تکرار کرد:
- به قدر عمريه که به پاش صرف کردم.
روباه گفت: انسان‌ها اين حقيقت رو فراموش کردن اما تو نبايد فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چيزی که اهلی کردی مسئولی. تو مسئول گلتی…

شهريار کوچولو برای اون که يادش بمونه تکرار کرد:
- من مسئول گلمم…

اثر آنتوان دو سن‌تگزوپه‌ری